Onverstoor(d)baar zwanger
De impact van hormoonverstorende stoffen op mijn on- en pasgeboren baby

Aankomende evenementen

Geen aankomende evenementen!

Powered by iCagenda

Ik was 27, mijn man ook. En er was een kinderwens, het werd tijd. Vanaf januari 1996 gingen we eraan beginnen.’ Proberen’ zoals dat heet. Maar dan, december 1995, kreeg ik op een avond pijn, links in de onderbuik. Ik kreeg ook rare en onaangename symptomen, er klopte iets niet. 

De huisdokter verwees mij door naar een gynaecoloog. Deze zei dat het wel eens endometriose kon zijn en op de echo werd een cyste van 4cm op mijn linker eierstok gevonden. Ik moest geopereerd worden. Hij vertelde me wel ‘dat hij niet wist wat hij ging aantreffen’. En wat hij aantrof was niet fraai! De cyste werd verwijderd, de eierstok zo goed mogelijk hersteld, maar ik bleek endometriose in de hoogste graad te hebben, graad 4! 

Ondertussen werd mijn man ook onderzocht. We schrokken van de resultaten. Er waren niet genoeg zaadcellen, en de zaadcellen die er wel waren, zagen er niet allemaal uit zoals ze er moesten uitzien, en ze waren bovendien ook niet snel genoeg.

De androloog vroeg aan mijn man allerlei vragen over zijn levensstijl, wat hij at/dronk, of hij voldoende aan sport deed enz. Mijn man had de gewoonte om yoghurtpotjes echt uit te schrapen, dat mocht niet meer! Schadelijk wegens de ‘pseudo vrouwelijke hormonen’ die hij zo binnenkreeg. Er werd hem en ook mij aangeraden om zo weinig mogelijk voedsel en drank uit ‘plastiek’ verpakkingen te nuttigen. 

Boter/ margarine niet meer uit plastiek kuipjes, water en melk uit glazen flessen i.p.v. plastiek. We deden dit, en daarnaast ging mijn man ook nog meer sporten.
Eén jaar later werd er terug een zaadstaal onderzocht van hem, en zag men een opmerkelijke verbetering in aantal, morfologie en snelheid van het zaad. Maar toch niet zoals het idealiter zou moeten zijn.


Tegelijk, bij de vaststelling van die hoogste graad van endometriose bij mij, werd ik door de gynaecoloog onderworpen aan een spervuur van vragen :

- Of ik was blootgesteld in mijn jeugd aan PCB’s?
- Of ik was blootgesteld aan dieselgassen?
- Of ik was blootgesteld aan ‘zware metalen’?

Dit zijn de vragen die ik mij herinner, ik herinner mij ook nog héél goed dat de gynaecoloog mij zei dat België ‘overstelpt’ werd door ‘endometriose-gevallen’... Ik kon op die vragen niet direct antwoorden, wat zijn PCB’s? Wat zijn ‘zware metalen’? Ik begon diep na te denken over mijn kind- en jeugdjaren…

Tot mijn tien/elf jaar woonden we in de buurt van de stad.

Dus niet in het centrum van de stad, maar wel was het zo dat ik tijdens de week overdag bij mijn grootmoeder in de stad verbleef, en dat ik vandaaruit naar school ging, Dieselgassen? Waarschijnlijk!

Dan van mijn elf jaar zijn we verhuisd ‘naar den buiten’ zoals dat heette. 

Mijn vader droomde ervan op het platteland te gaan wonen, het liefst had hij ergens
in een boerderijtje tussen de velden en bossen gaan wonen. Hij wilde een gezonde omgeving voor zijn gezin.

Het werd uiteindelijk een stuk grond binnen een ‘verkaveling’, waar hij een nieuwbouw woning op liet zetten. Iets wat velen deden toen. Gezond toch?

Of toch niet zo?

Lag die lap grond niet op een groot stuk voormalig landbouwgrond, doordrongen van pesticiden? En gebruikte mijn vader niet jarenlang pesticiden om ‘de beestjes’ en het onkruid tegen te gaan? Lekkere groenten en aardappelen en ook fruit uit de eigen tuin….maar hoeveel van die pesticiden kreeg ik zo binnen?

Ik reed ‘idyllisch’ door de velden en bossen naar school, frisse lucht dat wel.

Maar ik reed ook soms door velden die geregeld besproeid werden…

En de muggen?

Geen geklaag en geween van kinderen die geplaagd werden door muggen ’s nachts, mama kwam ’s avonds tijdens de zomermaanden geregeld in mijn kamer insecticide spuiten, het doodde de muggen, geen gevaar voor kinderen…dacht men. Ik herinner mij die indringende geur echter nog goed… 

En wat nog?

Mijn man en Ik waren kinderen van de jaren ‘70’. 

Alles werd makkelijker in het huishouden, de intrede van zovele nieuwe huishoudapparaten, maar ook de intrede van allerlei nieuwe huishoudprodukten, veel efficiënter dan de oude ‘groene zeep’…Ik herinner mij ook nog de geur van de ‘Pledge’ om zo veel beter het stof af te doen.

En de intrede van plastiek uiteraard!

De glazen flessen water en limonade werden stelselmatig vervangen door plastiek flessen, nog met een zwarte versteviging onderaan. De glazen flessen melk werden ‘kartonnen’ brikken melk, toch niets mis mee? Of ook plastieken flessen melk.
De boter werd niet meer in boterpapier verpakt, maar in plastieken kuipjes…

Er kwamen ook steeds meer auto’s, steeds meer autostrades, meer industrie, meer luchtverontreiniging…

Eén jaar na mijn eerste operatie, werd nog eens een kijkoperatie gedaan en bleek dat de endometriose volledig terug was, even erg als voordien. Samen met de verminderde vruchtbaarheid van mijn man was spontaan zwanger worden héél onwaarschijnlijk geworden.

Het werd dus IVF, maar we hadden geluk, na de 2de behandeling was ik zwanger! We waren zo gelukkig!

En ook al was het geen rimpelloze zwangerschap, na 35 weken werd onze dochter geboren via een keizersnede. Een lichtgewichtje maar gezond! Ze dronk héél goed, zowel met de fles als aan de borst. En na enkele weken mochten we haar naar huis nemen. Ons klein wondertje. We hebben 1 kind maar we voelen ons enorm gezegend!

En toch blijven de vragen door mijn hoofd gaan, wat was het bij ons? En bij sommige andere leeftijdsgenoten? Misschien al in de moederbuik blootgesteld aan hormoonverstoorders? Geen ‘of/of’, maar een ‘én/én’ verhaal, de ophoping en blootstelling aan die vele verschillende chemische stoffen teveel geweest? Impact van ‘Tsjernobyl’? Je denkt overal aan…

Ik weet het niet, het enige dat ik wél weet, is dat destijds, meer dan 20 jaar geleden, de fertiliteitsspecialisten al vermoedens hadden, ze zochten antwoorden, daarom stelden ze zovele vragen. Ik denk dat de moeilijkheid is dat elk verhaal verschillend is, en de mate van blootstelling ook, en daarom de bewijslast erg moeilijk.